معنی ابن عاصم

[ اِ نُ صِ ] (اِخ) ابوطالب مفضل بن سلمةبن عاصم لغوی، بمذهب کوفیین. ازجملهٔ فتح بن خاقان بمائهٔ سیم هجری. او ابن الاعرابی و دیگر علمای فن را دیده و استدراکی بر کتاب العین خلیل نوشته است. و از اوست: کتاب البارع در علم لغت. کتاب ضیاءالقلوب فی معانی القرآن و غریبه و مشکله. کتاب معانی القرآن مفسر. کتاب الاشتقاق. کتاب الفاخر فیما یلحن فیه العامه. کتاب الرد علی الخلیل و اصلاح ما فی کتاب العین من الغلط و المحال و التصحیف. کتاب العطر و اجناسه. و نیز او دیوان زیادةبن زید الصمة القشیری را گرد کرده است. پدر ابوطالب، ابومحمد سلمةبن عاصم نیز از ادباء نحویین و شاگرد فَرّاء معروف است.[ اِ نُ صِ ] (اِخ) قاضی الجماعه ابوبکر محمدبن محمد عاصم القیسی. نحوی و فقیه مالکی. مولد او غرناطه در ۷۶۰ هـ .ق . در بدایت عمر شغل وراقی داشت و سپس مرتبت قاضی القضاتی غرناطه یافت. ارجوزه ای در فقه مالکی موسوم به تحفةالحکام دارد و نیز کتابی حدائق الزواهر فی مستحسن الأجوبة و المضحکات و الحکم و الامثال و الحکایات و النوادر. وفات ۸۲۹.