معنی ابن راهویه

[ اِ نُ یَ / وَیْ هْ ] (اِخ) ابویعقوب اسحاق بن ابی الحسن ابراهیم بن مخلد مروزی. ولادت ۱۶۱ یا ۱۶۲ یا ۱۶۳ هـ .ق . وفات ۲۳۷ یا ۲۳۸. محدث مشهور، اصلاً از مردم خراسان. او برای فراگرفتن حدیث و صحبت علما به بیشتر ممالک شرقی اسلامی سفر کرد، و با امام شافعی او را مباحثاتی است و در پاره ای مسائل برخلاف امام است. بخاری و مسلم و ترمدی صاحبان صحاح از او حدیث شنوده اند. ابن راهویه خود برای عبداللََّه بن طاهر امیر خراسان وجه شهرت خویش را چنین گفته است که ابراهیم پدر او در راه بزاده است و باین جهت مردم مرو او را راهویه گفتندی. ابن راهویه در آخر عمر در نیشابور مسکن گزید و همانجا درگذشت. (ابن خلکان).