معنی آیین هوشنگ

[ نِ شَ ] (اِخ) نام کتابی موضوع و برساخته که در آن فلسفهٔ یونانی مترجَم به عربی را با اصطلاحات و لغات عرب، به اجزاء قسمت و هر جزء را به یکی از مردان اساطیری تاریخ ایران نسبت کرده اند. و انتخاب این نام شاید به تناسب پاره ای از ابیات فردوسی است : به ما بر ز دین کهن ننگ نیست به گیتی به از دین هوشنگ نیست.فردوسی. بگشتی ز دین کیومرّثی هم از راه هوشنگ و طهمورثی.فردوسی. ز هوشنگ ماند این سده یادگار بسی باد چون او دگر شهریار.فردوسی. همه کوهشان بود آرامگاه چنین بود آیین هوشنگ شاه.فردوسی. {aباب الهمزه.a} همزه یا الف مهموزه یا الف متحرکه اولین حرف است از حروف هجا و آن را در حساب جُمَّل به یک دارند. و چون در ابتدای کلمه باشد بر دو گونه است، وصلی و فصلی. فصلی آن است که افکندن آن تغییری در معنی کلمه ندهد، مانند همزهٔ اشتر و اسپید و افراز که چون با حذف همزه شتر و سپید و فراز گوئیم معنی بر جای است. و وصلی آن است که چون سقط شود لفظ از معنی بگردد و یا مهمل ماند، چون همزهٔ ارزیز و اندام و استاخ. در کلمات مبدوء به همزهٔ وصلی اگر بعد از همزه دو حرف باشد همزه همه جا مفتوح آید، چون: ابا، اَبَر و اَبی. و اگر بیش از دو حرف بود حرکت حرف مابعد همزه را به همزه دهند و حرف پس از همزه ساکن ماند، چون: اشتر، اسپاهی و اخشیجان.