تو و لذّت ریزاندنِ هر روزه ی من
من و این وسعت زرد
تو دوان بر همه جان و تن خسته من
من و این خش خش و درد
با تو ام باد صبا
تو وزیدی به همه سبزی من
تو خزان ام کردی
تو به سبزی دلم خندیدی
خامی اش نامیدی
من به هر قهقهه ات
پخته و سوخته و سرخ شدم، زردیدم
تو ز کار خودت امّا نهراسیدی و دل ببریدی
ای که از داغ دل سوختگان بیخبری
بشنو، هر برگ دلم با تو سخنها دارد
آه! افسوس که تو کور و کری
نفس سرد تو برّنده تر از هر تبری
مصله می کرد مرا هر سحری
نرمی دست نوازشگر تو
به قدمهای تر چلچله ها می مانست
من چه می دانستم
تو به خون امّتی غسل نمودی که تَری

خیلی قشنگ و احساسی بود امیدوارم موفق باشی...........

سلام،

شما رو به ديدار از وبلاگم دعوت مي كنم.پيشا پيش متشكرم.

كه به تنهايي من سنگ زدي
و به شيدايي من خنديدي.
خنده ات آتش شد
بسیار زیبا بود ممنون لذت بردیم.