در كوير نگاهت

سرابي است كه مرا

تشنه ي اميدوار ميكند

در بودن تصويري از تو

وآمدنم به سويت را

دردي از انتظار

در لحظه ها دارد
در كوير نگاهت

آتشي از فراق را

در لحظه هاي بيقراري

به خرمن عشق مي كشد

وعاشقي سوخته

در مرگ انديشه ي خويش

در كوير نگاهت

پرنده ي آرزو آشيان سوخته

وجوجه هاي اميد را

بر زمين گرمت

تشنه از دست خواهد داد

پرنده تا نگاهي ديگر

چگونه آشيان بسازد؟!!!

در كوير نگاهت

لب هاي بيقرار خشكيده اند
ودره هاي زخم

در سقوط يك عشق

وسرخي چشمان

در غروبي از رفتن

درد فراق را تصويري است

كه هميشه همدم تنهايي است...

سعيد مطوري/شمع شبستان

از دفتر تنهايي