همه شـــــب از غم دلدار مرا چاره کجا

 دل ما سوخـــــــت براهش دل آواره کجا


 جامه ي غم به تن سوخـــته ام دوخته شد

 جگر از سينه در آمد ، همگي سوخته شد


 ديده در ماتم او غرقه ي  آبســــــت هنوز

 رخ او بر نگهم همـــــــچو سرابست هنوز


 آفتابي به دل غــــــم زده ام پرتـــــــو نزد

 دل ما سوخته ي غــــــم شد و غم برتو نزد


 گشته ام از غم دلدار درين شــــــهر خراب

 رخ او ، خانه او ، در تف اين دشت سراب


 روز گرديدم و شبها غـــــــــم روزي دارم

 غم روزي چه بــــگويم ، همه سوزي دارم


 همه ســـــوزي که ز اين دانه ي دردانه شده

 عقل از سر برميد و هـــــــــــمه ديوانه شده


 دامن عزلت خود کنــــــــــــج خرابات زدم

 غم هجران تو را بر سر ميقـــــــــــات زدم

 
  اين چه درديســت که درمان بگريزد آن را

 اين چه داغيســـت که آتش بزند اين جان را


 اين چه غوغاست که در کعبه ي جان افتاده

 اين چه شوريســــت که بر ديده گران افتاده


 ديده از اين همــــــه اندوه به تنگ آمده است

 ز ره دوست به صـد گونه خدنگ آمده است


 الله الله که دريــــــــن دام گرفـــــــــتار شدم

 رخ او ديدم و سرگــــــــــشته ي بازار شدم


 گشته ام بي دل و سرگـشته ي اين غم يارب

 غم افزون که از آن سوختـــــــه عالم يا رب

 

 

 



13/6/68

ر- اميد