کاش تحقق چنین دمی برای هر انسان پویندۀ راه عشق ممکن گردد

هستی مطلق حق

خنده ات،

     خندۀ جام ازل است

             که دلم مست کند تا به ابد

و نگاهت، که

    سیاهی شب بی ماه است

            روشنایی دل مستِ من است

دستهایت ، که

    چو گهواره بود

           هر دمی، سخت مرا لرزاند

گامهایت، که

    به سنگینی کوهی باشد

           به لگد خرد کند نفسم را

و پیامت، که

     نسیم سحر است

          تازه و سبز کند جانم را

تو که با کل حیات،

      در چنان پیوندی

            که نمودی ز یکی زیستنی

            هستی ام گیر ومرا نورببخش

شاید . . .

     این مرده ز پندار نمود

            به دمی با دم تو زنده شود

            سوی تو پر بگشاید، به درت بنشیند

            به نگاه تو نگاهی بکند

وانگهی تا به ابد

     مست و عاشق، به جهانی

          که تو سلطان هستی

                  سفری از ره دل بنماید

و در آرامش آن قلب سترگ

         هستی مطلق حق را،

                در تمامیت خود

                          دریابد