شب است ،

نگاهم بی فروغ هر چه در اذهان است.

صدایم ،

     بس گرفته است.

نوایی نیست

           در این دشت غریب بی وفایی.

هوایی بس که شرجی دارد این جا.

صدا ها خفته اند.

نواها مرده اند.

منم ، مصلوب .

            هر چه در آیینه هست

                         می نشاند ظلمت و نوری چه کور.

.

نه می بینم...نه می پندارم.

شب است ،

   نگاهم بی فروغ هرچه در آیینه هاست.