امير گلم سلام احساسم رو كه نسبت به اين شعر ميدوني. اون روزنامه هاي پاره و پوست تخمه و پارك دانشجو و سينما و بعدشم كه من بودم و تو و شوان كاوه و نيما... سهيل محمودي هم.... يادش بخير ميبوسمت از دور و به اميد ديدار

سلام بر امير يزداني عزيز با اين كه شعرت رو قبلا خونده بودم و راجع به اون صحبت كرده بوديم ولي خالي از لطف نبود دوباره و چند باره خوندنش دوست دارم عزت زياد

آقای یزدانی درود بر شما.خیلی خوب بود شعرتون.ساختار شعر از آغاز تا انتها محکم و استوار حفظ شده.تصویری که از شعر تو ذهنم هست آشکار و بارانیه انگار زیر بارون ایستادم و دارم تماشا میکنم.پیوند بین کلمات زنجیروار و مستحکمه.ترکیبهای زیبایی به کار بردید مثل باورهای ریخته-نیمکتهای خمار- به نظرم شعر همونجا که باید تموم شد و ضربه رو وارد کرد.خیلی شسته رفته. درود بر شما.بارانی باشید!

سلام بر امیر یزدانی عزیزم چرا بی چتر چاره نیست !؟ اگر به رویش در باران ، باورمان باشد . کاش ، رفتگران بوستان دانشجو به جای رفت و روبِ پوست های پراکنده پسته ، و ورق های پاره ی نیازمندی روزنامه باورهای ریخته را از پای نیمکت های خیس جمع می کردند ، تا پاهای یقین ، در انتظار قدمگاهی بیش از این ، روی نیمکت های خمار خواب نروند . _______________ دلم نیامد پاراگرافی ، سطری و حتی کلمه ای را جا بگذارم . با اشتیاق همه شعر را نوشتم . این بهترین راه برای لذت مضاعف بود . . . دستت را می فشارم و پیشانی ات را میبوسم . روز و روزگار بر شما و خانواده محترم . . . خوش .