باگوی نرم خود تن من گرم می‌کنی

تو غرق یک هوس آتشین شوی

اما کمی زچهره‌ی من شرم می‌کنی

*

دستم به زیر چانه‌ی تو می‌برم سپس

زآن چشم پُر خُمار دلم مست می‌شود

این دل که سالها به بر من تپیده(طپیده)بود

با شهد بوسه‌های تو از دست می‌شود

*

جانم در التهاب تمنّا چو آتش است

مانند موم در دل آن آب می‌شوی

من چون کویر تشنه نگاهم بر آسمان

تو لطف آب ولذّت مهتاب می‌شوی

*

قلب من وتو چنان پُتک محکمی

کوبند سر به سینه چو امواج بیقرار

ما چون هزار رفته به دامان سوریان

از شور وصل از کَفِمان رفته اختیار

*

ای آنکه دلنشین زتو شد لحظه‌های عمر

من را به درد غربت خود مبتلا مکن

ای شورعشق با دل« سینا» چه کرده‌ای

ققنوس او زآتش هستی جدا مکن

رحیم سینایی  5/7/1387